درمان ضد خوردگی پیچ ها
چهار روش اصلی برای جلوگیری از خوردگی فلز وجود دارد که عبارتند از: کنترل خود مواد، محیط استفاده، رابط بین ماده و محیط و بهبود طراحی ساختار فلزی. از نظر عملی غیرعملی است، یا جداسازی کامل سطح پیچ از عوامل محیطی که می تواند باعث خوردگی شود، ممکن است در عمل قابل اجرا نباشد و ممکن است بسیار دشوار باشد. بهبود طراحی سازه های فلزی می تواند تأثیر شرایط خاص را تحت شرایط خاص بهبود بخشد، اما طراحی اکثر پیچ ها را نمی توان به طور کامل اصلاح کرد و اثر محافظتی آن دائمی نیست، بنابراین این روش نمی تواند اساساً مشکل را حل کند، فقط رابط محافظت می شود. . خوردگی، یعنی عملیات ضد خوردگی سطحی، در حال حاضر پرکاربردترین روش است.
درمان ضد خوردگی سطحی به استفاده از روش های مختلف برای اعمال یک لایه محافظ بر روی سطح فلز اشاره دارد. عملکرد آن جداسازی فلز از محیط خورنده برای جلوگیری از تولید فرآیند خوردگی یا کاهش تماس بین محیط خورنده و سطح فلز است تا از خوردگی جلوگیری یا جلوگیری کند. هدف از کاهش خوردگی لایه محافظ باید شرایط زیر را برآورده کند: 1. مقاومت در برابر خوردگی، مقاومت در برابر سایش، سختی بالا، 2. ساختار محکم و کامل، منافذ کوچک، 3. ترکیب محکم با فلز پایه، چسبندگی خوب، 4. توزیع یکنواخت و دارای ضخامت معین لایه محافظ معمولا به دو نوع پوشش فلزی و پوشش غیر فلزی تقسیم می شود. پوشش فلزی به استفاده از فلز یا آلیاژ با مقاومت در برابر خوردگی قوی برای تشکیل یک لایه محافظ بر روی سطح فلز اشاره دارد که به راحتی خورده می شود. به این پوشش آبکاری نیز می گویند. روشها و انواع مختلفی از پوششهای فلزی وجود دارد که متداولترین آنها آبکاری الکتریکی و پس از آن آبکاری غوطهوری فلز مذاب (غوطهوری داغ) و عملیات شیمیایی سطح است. پوشش غیر فلزی به استفاده از مواد پلیمری آلی مانند رنگ و مواد معدنی مانند سرامیک برای تشکیل یک لایه محافظ بر روی سطح تجهیزات یا قطعات فلزی اطلاق می شود. لایه محافظ می تواند فلز پایه را به طور کامل از محیط محیط جدا کند و از خوردگی فلز پایه در اثر تماس جلوگیری کند. خوردگی ناشی از محیط
